Ευαισθησία: πλεονέκτημα ή μειονέκτημα, δύναμη ή αδυναμία;

 

 

 

 

 

 

       

           

Πού μπορεί ο άνθρωπος να αναζητήσει την αληθινή ευτυχία;

   

    Διάβαζα  πρόσφατα ένα ενδιαφέρον άρθρο σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας το οποίο με έβαλε σε ένα ευρύτερο προβληματισμό σχετικά με την αναζήτηση της ευτυχίας σήμερα. Σε μια κοινωνία
σαν τη δική μας, που βιώνει αρνητικά συναισθήματα λύπης, θυμού, απόγνωσης, ανασφάλειας και βρίσκεται κάτω από τη σκιά μιας βαθιάς κρίσης σε όλα τα επίπεδα κοινωνικό, ψυχολογικό, οικονομικό, η αναζήτηση της ευτυχίας είναι το ζητούμενο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ιδιαίτερα όταν γύρω μας πλανάται αυτό το γκρί πέπλο, που έχει εγκατασταθεί στις ζωές μας, στις σχέσεις μας και πάνω από όλα στις ψυχές μας. Μαζί με αυτό πλανάται και το συναίσθημα της αβεβαιότητας και  όλα αυτά που νιώθει ο άνθρωπος  όταν χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, όταν σταματά να κάνει όνειρα και να σχεδιάζει το μέλλον.
       Είτε το θέλουμε είτε όχι όλο αυτό που ζούμε είναι μια μεγάλη απώλεια και όπως κάθε απώλεια υπάρχουν πολλά στάδια που πρέπει να περάσει κάποιος για να φτάσει στο τέλος  στην αποδοχή. Ναι πρέπει να αποδεχτούμε ότι όλα πια είναι διαφορετικά, ότι τίποτα δε θυμίζει την προηγούμενη ζωή μας, ότι έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες, οι ανάγκες και οι συνήθειές μας. Μόνο έτσι μπορούμε  κά να αντιμετωπίσουμε  το πρόβλημα με ψυχραιμία και σύνεση, ιεραρχώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες , κάνοντας σωστή διαχείριση των συναισθηματων  μας και αναζητώντας ικανοποίηση από διαφορετικές πηγές χαράς και ευχαρίστησης.Παλιά αναζητούσαμε τη χαρά από μια βόλτα- επιδρομή στα μαγαζιά, από το γλέντι σε βραδινά κέντρα διασκέδασης , σε ακριβούς ταξιδιωτικούς προορισμούς, σε αλόγιστες  αγορές...Τώρα η βόλτα στα μαγαζιά για κάποιους είναι εντελώς απαγορευτική ή περιορίζεται μόνο στην απόκτηση των εντελώς απαραίτητων βασικών ειδών, ενώ η βραδινή διασκέδαση και οι  ακριβοί προορισμοί είναι πολυτέλειες  μόνο για λίγους, όσο για τις αγορές ...
    Για αυτό λοιπόν καλούμαστε να στραφούμε σε άλλες πηγές χαράς, όπως στην ανθρώπινη επαφή και στη ζεστασιά της οικογένειας, στις όμορφες στιγμές  μιας φιλικής συνάντησης,σε νέους τρόπους ψυχαγωγίας ανέξοδους  και απολαυστικούς όπως το γλέντι στα σπίτια με λίγα και απλά και  καλή διάθεση. Παράλληλα οι νέες συνθήκες ζωής πρέπει  να ενεργοποιήσουν μέσα μας τη δημιουργικότητα  και να μας κάνουν πιο εφευρετικούς και αποδοτικούς στις επιλογές μας και στην εργασία μας αναζητώντας νέους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας. Η θλίψη και η απελπισία μπορούν να βρουν διέξοδο στην αγάπη, στην αλληλεγγύη και στην προσφορά σε όσους έχουν την ανάγκη μας και μπορούν να μεταβληθούν σε ικανοποίηση, ιδιαίτερα όταν νιώθουμε ότι είμαστε χρήσιμοι και αποτελεσματικοί για τους γύρω μας.
    Μετά από κάθε δοκιμασία είναι σημαντικό το στάδιο της ενδοσκόπησης. Μπορούμε να στραφούμε στον εαυτό μας για  να ανακαλύψουμε τις αστείρευτες δυνάμεις που διαθέτουμε απέναντι στις δυσκολίες, ώστε να οπλιστούμε με δύναμη, καρτερικότητα και θάρρος. Είναι γνωστό ότι σε κάθε εποχή και κοινωνία οι δοκιμασίες και τα εμπόδια σμιλεύουν την ανθρώπινη ψυχή και τη θωρακίζουν έτσι ώστε να αντιστέκεται και να προχωρά μπροστά.
    Πηγή αισιοδοξίας, χαράς και δημιουργίας για τον άνθρωπο είναι η επαφή με τη φύση καθώς και η φροντίδα της με κάθε τρόπο. Η ομορφιά και το μεγαλείο της, που αναδύεται κάθε στιγμή γύρω μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ποια είναι η θέση μας και ποιος ο ρόλος μας στη δημιουργία και να ενεργοποιήσουν βαθιές  αρχέγονες ανάγκες  της ανθρώπινης φύσης. Για πολλούς άλλωστε η  επιστροφή στη φύση αποτελεί πλέον,  βιοποριστική  πηγή εσόδων και η ενασχόληση μαζί της γίνεται επαγγελματικά.
    Τέλος μπορούμε να αντλήσουμε ικανοποίηση και αισιοδοξία  ενεργοποιώντας την επινοητικότητα και την φαντασία μας αντικαθιστώντας παλιές συνήθειες με εναλλακτικές προτάσεις όπως τα χειροποίητα δώρα και γλυκίσματα στις γιορτές και στις επετείους, οι ανέξοδοι τρόποι ψυχαχωγίας και διακόσμησης. Πάνω από όλα και πρωταρχικά το πιο σημαντικό βήμα προς την ευτυχία είναι η επιστροφή σε ότι μας κάνει να νιώθουμε  πιο αυθεντικοί, πιο γνήσιοι, πιο άνθρωποι, όπως είναι η απλότητα στην εμφάνιση και στους τρόπους, η δίκαιη συμπεριφορά, ο σεβασμός και η τιμιότητα ανεξίτηλες αρχές και αξίες που μπορούν να νοηματοδοτήσουν τη ζωή μας και να ξαναβάλουν όλα τα χρώματα στην ψυχή μας.

Nιώθω ευγνωμοσύνη...

...όταν ξυπνάω μέσα στο  ήρεμο και ζεστό σπίτι μου, υγιής και ξεκούραστη...

...όταν αντικρίζω το λαμπερό ήλιο και τον καταγάλανο ουρανό της πατρίδας μου...

...όταν το απαλό θαλασσινό αεράκι με χαιδεύει με τη δροσιά του σε  μια μαγευτική ακρογιαλιά ...

...όταν βυθίζομαι στη χαρά της ανάγνωσης ενός βιβλίου...

...όταν ταξιδεύω με το μαγικό ήχο ενός αγαπημένου τραγουδιού...

...όταν απολαμβάνω τη τρυφερότητα  μιας  ζεστής αγκαλιάς..

...όταν βλέπω το αθώο χαμόγελο ενός παιδιού...

...όταν έχω την ευτυχία να βλέπω ένα ρόδινο ηλιοβασίλεμα...

...όταν ξαναγεννιέμαι μέσα στο υπέροχο τοπίο ενός ελληνκού βουνού...

...όταν δημιουργώ μέσα στο χώρο της εργασίας μου...

...όταν μπορώ να χαίρομαι τις στιγμές με τα αγαπημένα μου πρόσωπα...

...όταν είμαι ήρεμη για όλες μου τις πράξεις και τις επιλογές...

...όταν αντλώ ικανοποίηση προσφέροντας  βοήθεια στους συνανθρώπους μου...

...όταν αντλώ δύναμη και κουράγιο από την πίστη μου στο Θεό...

...κάθε φορά που δεν αφήνω τίποτα και κανένα να με πικράνει και να μου χαλάσει 

   τη ψυχική ηρεμία.

Έμαθα ότι ...

Έμαθα -ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.

  

Έμαθα -ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς. Τα υπόλοιπα επαφύονται σ’ αυτόν.

Έμαθα -ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος, κάποιος φορές θα σε πληγώσει, και θα πρέπει να τον συγχωρήσεις γι ‘αυτό.

Έμαθα -ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου.

Έμαθα -ότι δεν πρέπει ποτέ να καταστρέφεις μια συγγνώμη με μία δικαιολογία.

Έμαθα -ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.

Έμαθα-ότι αρκεί μια στιγμή για να κάνεις κάτι που θα σε στενοχωρεί όλη σου τη ζωή.

Έμαθα-ότι χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι.

 Έμαθα-ότι θα πρέπει πάντα να αποχωρίζεσαι τα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τους βλέπεις.

Έμαθα-ότι είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που κάνουμε, δεν έχει σημασία το πώς αισθανόμαστε για αυτό που κάνουμε.

Έμαθα-ότι είτε μπορείτε να ελέγχεις τη συμπεριφορά σου είτε να σ’ ελέγχει αυτή.

Έμαθα-ότι ανεξάρτητα από το πόσο θερμή είναι μια σχέση στην αρχή, το πάθος εξασθενίζει και πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο να πάρει τη θέση του.

Έμαθα-ότι ήρωες είναι αυτοί που κάνουν ό, τι πρέπει να γίνει, όταν χρειάζεται να γίνει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες.

Έμαθα-ότι τα χρήματα είναι ένας άθλιος τρόπος να αξιολογείς την ζωή σου.

Έμαθα-ότι μερικές φορές οι άνθρωποι που περιμένεις να σε κλωτσήσουν όταν είσαι στα κάτω σου, είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου.

Έμαθα-ότι όταν είμαι θυμωμένος έχω το δικαίωμα να το δείχνω, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να γίνομαι σκληρός με τους άλλους.

Έμαθα-ότι η αληθινή φιλία διατηρείται ακόμα και όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το ίδιο ισχύει και για την αληθινή αγάπη.

Έμαθα-ότι μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει με τον τρόπο που θέλεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει όσο περισσότερο μπορεί.

Έμαθα-ότι η ωριμότητα σχετίζεται περισσότερο με τις εμπειρίες που είχες καθώς και από τι έχεις μάθει από αυτές, και λιγότερο από το πόσα γενέθλια γιόρτασες.

Έμαθα-ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σ’ ένα παιδί ότι τα όνειρά του είναι εξωπραγματικά. Τι τραγωδία θα ήταν αν σε πίστευε.

Έμαθα-ότι δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρέσουν οι άλλοι. Αρκετές φορές πρέπει να μπορούμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας.

Έμαθα-ότι δεν έχει σημασία πόσο άσχημα ράγισε η καρδιά σου, η ζωή δεν σταματά για τη θλίψη σου.

Έμαθα-ότι οι περιστάσεις και οι συνθήκες μπορεί να έχουν επηρεάσει το ποιοι είμαστε, όμως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που έχουμε γίνει.

Έμαθα-ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.

Έμαθα-ότι μόνο και μόνο επειδή δύο άτομα μαλώνουν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο. Και το αντίθετο, επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπούν ο ένας τον άλλο.

Έμαθα-ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο πρόθυμοι να μάθουμε ένα μυστικό. Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα.

Έμαθα-ότι δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν ακριβώς το ίδιο πράγμα και να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Έμαθα-ότι τα διαπιστευτήρια στον τοίχο, δεν σε κάνουν αξιοπρεπή άνθρωπο.

Έμαθα-ότι οι άλλοι θα ξεχάσουν τι τους είπες, θα ξεχάσουν τι τους έκανες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται.

Omer B. Washington

Πηγή ΑΝΙΜΑ

Τι είναι η ευτυχία;

Σοφά λόγια  ενός  μεγάλου ανθρώπου και ξεχωριστού καλλιτέχνη, η καλύτερη κληρονομιά για όλους μας:

Αναρωτιέμαι;

                                              (φωτογραφία: Μαρία Τσακωνιάτη)

     Aναρωτιέμαι, όπως φαντάζομαι  και  πολλοί  σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες, αν όλοι αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτήν την πολιτική- κοινωνική - οικονομική κατάσταση, μπορούν, έχουν  την ευαισθησία να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας.Είναι σε θέση να αντιληφθούν πόσο ανεπανόρθωτα έχουν βλάψει τη ζωή, τη συμπεριφορά, την καθημερινότητα, τη ψυχική και σωματική υγεία, τις επιλογές, τα όνειρα και τις επιθυμίες των απλών καθημερινών ανθρώπων - συνανθρώπων μας;  Γνωρίζουν άραγε τι συμβαίνει σε κάθε επαγγελματικό χώρο, σε κάθε οικογένεια,  σε κάθε δρόμο, σε κάθε σπίτι, γειτονιά της πατρίδας μας; Γνωρίζουν άραγε τις πικρές, δύσκολες, σκληρές αλλά αληθινές  ιστορίες που άλλοτε τις δημοσιοποιούν τα ΜΜΕ, άλλοτε τις παρακάμπτουν και άλλοτε δεν τις μαθαίνει ποτέ κανείς;
     Μια τέτοια - πικρή- ιστορία θα σας διηγηθώ και θα την αναρτήσω στο διαδίκτυο με την ελπίδα να φτάσει ίσως στους ενδιαφερόμενους..., μια ιστορία που με συγκλόνισε, που με τάραξε και με ανάγκασε να πάρω την απόφαση να γράψω για να βγάλω από μέσα μου όλο το θυμό, την ένταση και την πίκρα που έχω μαζέψει καιρό τώρα.Σκέφτηκα ότι καλό είναι να την μοιραστώ μαζί σας, σίγουρα δεν είναι και η μοναδική. Υπάρχουν πολλές ίσως και χειρότερες ιστορίες συνανθρώπων μας, που υπήρξαν εργαζόμενοι για πολλλά χρόνια και έμειναν άνεργοι, με οικογένειες και υποχρεώσεις, φορολογούμενοι πολίτες που έμαθαν  να ζουν σε μια εικονική οικονομική πραγματικότητα, πολίτες μια πανέμορφης και ευλογημένης χώρας, της Ελλάδας, ανθρωποι που αγωνιούν, πονούν και θλίβονται για το μέλλον της.
    Συγχωρέστε με, για την μακροσκελή εισαγωγή αλλά είναι σκέψεις, συναισθήματα που πρέπει να βγάλω από μέσα μου και επιτρέψτε μου να έρθω στη ιστορία που σας ανέφερα. Για ευνόητους λόγους τα ονόματα και οι περιοχές δεν αποκαλύπτονται γιατί οι άνθρωποι έχουν δυσκολίες, βάσανα και προβλήματα αλλά είχαν, έχουν και θα έχουν αξιοπρέπεια.
  Η Χ. είναι ακόμα, ευτυχώς, εργαζόμενη, μητέρα  μιας έφηβης κόρης, σύζυγος, κόρη και αδελφή. Είναι 35 ετών και αγωνίζεται σκληρά ( όλη την ημέρα) όπως και ο σύζυγος της, για να στηρίξει με  το μειωμένο  της εισόδημα  τα έξοδα της οικογένειας, να αποπληρώσει το δάνειο για το σπίτι που μένει, να καλύψει τα έξοδα του ανήλικου παιδιού της, τα έξοδα- φόρους του σπιτιού και να βοηθήσει τους γονείς της που είναι άνεργοι, έκλεισαν το μαγαζί τους, δεν έχουν συνταξιοδοτηθεί και μετακόμισαν στην επαρχία από όπου κατάγονταν για να επιβιώσουν. Μέχρι εδώ θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η ζωή της έχει πολλά κοινά με τη ζωή πολλών ανθρώπων γύρω μας, αλλά πάντα υπάρχει ένα αλλά, η ιστορία της δεν σταματά εδώ. Τη γνωρίζω χρόνια είναι ένα πολύ καλό ευγενικό και συμπαθητικό κορίτσι που πάντα είχε ένα καλό λόγο και ένα χαμόγελο για όλους.Τη συνάντησα πριν λίγες ημέρες στο χώρο που εργάζεται και σοκαρίστηκα από την εξωτερική της εμφάνιση ( ωχρή, θλιμένη, σκιά του παλιού εαυτού της ) συγκλονίστηκα δε όταν άρχισε να μου μιλά, το είχε τόσο ανάγκη. Έχει ένα μικρό αδελφό 33 ετών που εδώ και δύο χρόνια  είναι άνεργος και αναγκάζεται να δουλεύει περιστασιακά όπου βρει για ένα μικρό μεροκάματο. Ο αδελφός της είναι από τους ανθρώπους που βίωσαν με το χειρότερο τρόπο την ανεργία στην μικρή  επαρχία που ζούσαν, σε τέτοιο βαθμό που έγινε αλκοολικός. Η Χ. με το μικρό της εισόδημα έκανε τους τελευταίους μήνες απεγνωσμένες προσπάθειες να τον βοηθήσει, εφόσον το αλκοόλ κατάστρεψε ένα μέρος της όρασης  και του συκωτιού του. Βρήκε ψυχίατρο, πήρε αγωγή έκανε αποτοξίνωση και ήταν καθαρός για 4 μήνες, μέχρι που η αδυναμία τον ξαναγύρισε πίσω και τώρα νοσηλεύεται στο επαρχιακό νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Εκείνη εδώ  στο καθήκον, να αγωνιά για τη ζωή του και να ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τα χρήματα που θα στηρίξουν και σε αυτή τη δύσκολη στιγμή τους γονείς ( με ότι σημαίνει αυτό )  και τον αδελφό της, ένιωσα πολύ άσχημα, ένιωσα τον πόνο της και κατάλαβα την οδύνη της. Προσπάθησα να της μιλήσω και να ακούσω όσα μπορούσε να μου πει και έφυγα με πολύ προβληματισμό, θυμό και λύπη.
    Καπως έτσι και κάτω από την πίεση αυτού του συμβάντος πήρα την απόφαση να γράψω και μεταφέρω την ιστορία αυτή. Σκέφτομαι και πάλι  αν οι πολιτικοί  που μας έφεραν έως εδώ είναι σε θέση :
-να γνωρίζουν τέτοιου είδους ιστορίες, 
- να γνωρίζουν πόσο σκληρή έχει γίνει η ζωή και ο αγώνας για την επιβίωση για πολλούς, 
- να γνωρίζουν πως συρρικνώνονται οι ζωές και καταστρέφονται τα όνειρά μας,
- να γνωρίζουν πόσο κακό έκαναν στο μέλλον όλων μας, ιδίως των παιδιών μας,
- να γνωρίζουν πόσο ανεπανόρθωτα έχουν πληγώσει τις ψυχές μας,
- να γνωρίζουν πόσο πόνο μας πρόσφεραν και μας προσφέρουν.

   Μήπως κάτι άμεσα πρέπει να κάνουν έστω την ύστατη στιγμή πριν η ιστορία τους γράψει με τα μελανότερα χρώματα και η χώρα μας υποστεί ανεπανόρθωτη καταστροφή.
Αναρωτιέμαι...

Τσάι γιασεμιού

  

    Απόψε,  τυχαία,  η ανάρτηση της φίλης μου Polyanna's days με οδήγησε σε μνήμες από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τότε που είχαμε όλο τον κόσμο στα πόδια μας, με τη χαρά την αισιοδοξία της νιότης, τη δίψα για μάθηση, τα αθώα φλέρτ και τις παρέες μας  στα δικά μας  στέκια. Όπως γύρναγε το μυαλό μου στους δρόμους του παρελθόντος, η σκέψη μου στάθηκε στη Σόλωνος και Σίνα, εκεί  που ήταν η αγαπημένη μας τσαγερία. Κυριακή απόγευμα συνήθως με τις φίλες ή την παρέα όλη περνούσαμε όμορφα,  με τι άλλο, τσάι γιασεμί. Η τσαγερία μας ήταν  ένα καλαίσθητο μικρό πανέμορφο μαγαζί που ανήκε σε ένα ζευγάρι ηθοποιών. Συχνά μας σέρβιραν οι ίδιοι με ένα ευγενικό χαμόγελο, χωρίς καμία προσποίηση με απλότητα και διακριτικότητα, η παρουσία τους - θυμάμαι - έδινε μια ξεχωριστή αρχοντιά και κάτι από τη μαγεία του θεάτρου στο χώρο, αυτό το κάτι , ξέρετε. Είχα περάσει πολλά γλυκά απογεύματα εκεί, είναι ένα  κομμάτι από τη  ζωή μου και ταυτόχρονα ένα μέρος που δεν το ξεχνώ ποτέ και το έχω συνδέσει με όμορφες στιγμές και ευχάριστες αναμνήσεις. Έχει πάντα το άρωμα γιασεμιού. Στην υγειά σας!

                                                                                   

Mπορώ να αλλάξω τον εαυτό μου.

Κάποτε πίστευα ότι είναι δυνατόν να βοηθήσω και να αλλάξω τους άλλους....

 
 .... κατάλαβα όμως  πόσο δύσκολο είναι να αλλάξω τους  γύρω μου, παρατηρώντας
πόσο δύσκολο είναι να αλλάξω τον εαυτό μου, δηλ. τις κακές συνήθειες, την παθητικοτήτα, την απαισιοδοξία και ότι άλλο κρίνω ως αρνητικό. Μοιάζει με ένα τεράστιο αγώνα, μια εσωτερική πάλη
με πολλά σκαμπανεβάσματα, ήττες και νίκες, χειμώνες και καλοκαίρια. Το θέμα είναι να μην σταματά κανείς αυτόν τον αγώνα, να μην απογοητεύεται και να σηκώνεται μετά από τα λάθη του. Πιστεύω ότι στο τέλος μπορώ να τα καταφέρω.

Τέτοια μέρα πριν ένα χρόνο....

Τέτοια μέρα πριν ένα χρόνο...όλοι στο σπίτι αναμέναμε την μεγάλη ημέρα της έναρξης των εξετάσεων. Αγωνία, άγχος, νευρικότητα και ένταση πρώτα ο υποψήφιος γιός μου και μετά εγώ και όλοι μαζί. Θυμάμαι σαν τώρα τους δυό μας στο τραπέζι του σαλονιού, να του λέω, να μου λέει, ιδέες, θέματα της επικαιρότητας, τα πιο εύκολα, τα πιο απρόβλεπτα, τις τελευταίες μου συμβουλές σαν μάνα, σαν εκπαιδευτικός, σαν σαν...Τώρα μετά από ένα χρόνο τα θυμάμαι και κάνοντας την αυτοκριτική μου σκέφτομαι μήπως έκανα λάθη, μήπως υπερβολές, μήπως τον φόρτωνα συναισθηματικά με τις δικές μου προσδοκίες, μήπως μπέρδευα τους ρόλους της μάνας και της εκπαιδευτικού, μήπως, μήπως; Για ένα είμαι σίγουρη, ότι έλεγα ή έκανα το υποκινούσε η αγάπη μου και η επιθυμία μου να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Ποιο όμως είναι το καλύτερο για τον γιό μου και κάθε παιδί ; Ο χρόνος θα το δείξει.Γιατί εμείς μπορεί να σκεφτόμαστε, να επιθυμούμε, να σχεδιάζουμε και να προγραμματίζουμε σαν γονείς αλλά στο τέλος άλλα να πραγματοποιούνται για το καλό των παιδιών μας. Στις αγαπημένες μου φίλες μου που αύριο τα παιδιά τους δίνουν αυτό έχω να πω μαζί με τις ολόθερμες ευχές μου,για καλή επιτυχία, ας γίνουν πραγματικότητα τα όνειρα των παιδιών μας !  Καλή επιτυχία και στους μαθητές μου και σε όλα τα παιδιά!

Ερμηνεύοντας μια απόφαση...

Όπως θα καταλάβατε κάποια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη με έσπρωξε να εκφραστώ έτσι. Ίσως οι περιστάσεις, ίσως η περίφημη  "περιρρέουσα" ατμόσφαιρα των ημερών, που μας τραβά σε μία ατέλειωτη
δίνη αβεβαιότητας και θλίψης, ίσως η αγωνία μου να εξωτερικεύσω σκέψεις, συναισθήματα, ίσως η ανάγκη μου για ένα άλλο τρόπο επικοινωνίας με τους ανθρώπους που έχω ή θα ήθελα να έχω κοντά μου, με οδήγησε στο ιστολόγιο. Παράλληλα πάντα είχα την ανάγκη να έχω ένα δικό μου χώρο και 
να συγκεντρώσω όμορφες σκέψεις, μουσική,  βιβλία, ποίηση, συμβουλές, τέχνη, να τα μοιραστώ 
με φίλους.Από ότι φαίνεται ήρθε η ώρα...

Κάπως έτσι...

Κάπως έτσι...

Σήμερα μια βροχερή,περίεργη ημέρα πήρα την απόφαση να ξεκινήσω να γράφω. Πριν κάποια χρόνια θα έβρισκα ένα κοριτσίστικο τετράδιο (σαν αυτά τα παλιά που είχαμε στα παιδικά μας χρόνια) ένα ωραίο μαρκαδόρο και θα βυθιζόμουν στην χαρά της περιπέτειας που λέγεται ημερολόγιο. Μα τώρα όλα είναι διαφορετικά. Δεν είμαι παιδί πια και τίποτα μα τίποτα δεν είναι ίδιο με τα χρόνια τα παλιά.Ίδια παραμένει η ανάγκη μου για επικοινωνία και έκφραση ίσως με διαφορετικό τρόπο.Ίσως κάποιος θα μπορούσε να το ερμηνεύσει σαν μια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη, ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης και ένα τρόπο πνευματικής βελτίωσης.